de achtbaan die het leven heet

De achtbaan die het leven heet…. Ik heb er even geen andere woorden voor. Een achtbaan en de Efteling is er niets bij. Zoals jullie wellicht weten, loop ik al 1,5 jaar te sukkelen met allerlei overgangsklachten. Onregelmatige cyclus, stemmingswisselingen, opvliegers, slecht slapen, korte lontjes, geheugenverlies en nog meer kleine, maar soms erg onhandige kleine klachtjes. Om een lang verhaal kort te maken, ik ben een aantal keren bij de huisarts geweest, die heeft verschillende keren mijn hormoonspiegel nagekeken en ook de schildklier en heeft daar nooit bijzondere afwijkingen gevonden. Uiteindelijk ben ik (weer) aan de pil begonnen en dat hielp redelijk goed, en doorslikken uiteindelijk nog beter. Maar, nadeel hiervan was weer dat ik onduidelijke hoofdpijnen kreeg, die op migraine leken. Weer naar de huisarts die mij uiteindelijk doorstuurde naar de neuroloog, daar is een specifieke hoofdpijnpoli. Tja, je belandt in het ziekenhuiscircuit en je komt op afdelingen terecht waar je nog nooit van gehoord hebt. Maar goed, de neurloog, dokter Straver heeft mij helemaal na laten kijken en dat resulteerde in een halsslagader met aderverkalking (gelukkig geen vernauwing). Die euvel kan verholpen worden door bloedverdunners te gaan slikken en dat heb ik dus maar gedaan. Want een hersenbloeding is ook niet echt waar je op zit te wachten.

Dokter Straver had “en passant” ook een vergroeiing op mijn schildklier gezien. Dat kon hij zien op de echo die gemaakt was van mijn slagader, de schildklier ligt daar heel dicht bij.Toch maar even beter om dit na te laten kijken en zo belandde ik bij de internist, dr. Blom die e.e.a. ook weer eens helemaal goed heeft onderzocht.

Weer een lang verhaal kort, Er is een aparte echo gemaakt van de schildklier, hier was de knobbel goed op te zien, de radioloog heeft ter plekke een punctie afgenomen (dit was op maandag 30 maart 2009) en op dinsdag 7 april kreeg ik hier de uitslag van en deze was niet goed. Een kwaadaaardig gezwel, voor de kenners het papilair carcinoom. Kanker dus.

Van de schildklierkankersoorten is dit het best behandelbare soort, een traag groeiend gezwel, die langzaam uitzaait en waarvan eventuele uitzaaiingen goed te behandelen zijn. De levensverwachting is redelijk goed. Als er geen complicaties zijn, kan ik normaal herstellen, weer tot op mijn oude niveau en hou de normale levensverwachting. Wel zal ik nu een paar maanden flink ziek zijn door de operatie en aanvullende behandelingen en zal ik jaarlijks 1 of 2 keer aanvullende behandelingen moeten krijgen, maar ik hoef geen chemo en geen bestralingen te ondergaan. Dit laatste is positief, omdat chemo en bestralingen ook je gezonde cellen aantast. Bij de behandeling van uitzaaiingen van schildklierkanker is dit niet het geval. Zie voor meer info op www.schildklier.nl

De behandeling die ik nu verwacht is de navolgende.
1. operatie, waarbij de schildklier verwijderd zal worden
2. aanvullende behandelingen om uitzaaiingen uit te roeien, door middel van het drinken van een radio actief jodium drankje (ook wel “de slok” genomed)
3. eventueel herhalen van de slok totdat alle uitzaaiingen niet meer zichtbaar zijn
4. periodieke controles

Dit is het technische verhaal.

Maar nu hoe ik me erbij voel. Tja, wat moet je daar nu over zeggen. Ik voel me eigenlijk best goed. Heb geen ziekteverschillen, heb ook best energie en bevat het allemaal niet zo. Heb wel allerlei psychosomatische klachten, spontaan. Voel elk pijntje en ben het vertrouwen in mijn lijf helemaal kwijt. Vooral omdat ik er toch wel altijd op let om gezond te leven, goed en gezond eten, ik let om mijn gewicht, goed slapen, sporten, niet roken en niet of nauwelijks drinken, hoop je natuurlijk dat ernstige ziekten aan je voorbij gaan. Maar blijkbaar werkt ‘t toch anders. Dat is even wennen hoor. De vraag of ik nu uitzaaiingen heb, kan ik dus ook op gevoel helemaal niet beantwoorden. Ik hou maar rekening met het ergste. Dan kan ‘t alleen nog maar meevallen.
En dat maakt me dan weer kwaad. Wat een geshit allemaal.